Meryem gözlerini açtığında
Hüzün yüzyıllık esiri oluverdi yeryüzünün.
Dokunduğu tende sevmek nehri akıtırdı onun elleri
Herkes bilirdi bunu, ondan başka.
Meryem gözlerini açtığında
Bir bahçeye uzanırdı onun gözbebekleri
Usanmazdı saatlerce temaşa ettiği çiçeklerin toprağını bağrına basmaktan.
Yorulduğunda, yıllanmış ruhuyla adam ettiği toprağın
Yeni doğmuş bir bebeği andıran filizleri yâd ederdi onu.
Meryem gözlerini açtığında
Kapanırdı acının hissedildiği bütün kapılar.
Kestiği kumaşın artakalanlarıyla bile
Üzerini örterdi sokağının kırık gülüşlü çocuklarının.
Uzanmak isterdi elleri ve yüreği, uzanabildiği en uzağa.
Ve o çok sevdiği gün ışığı
Yerini yıldızların cılız parlaklığına bıraktığında,
Okşardım bir zamanlar taramayı çok sevdiğim saçlarını.
Meryem gözlerini kapadığında
Ona ninnisini ben söylerdim.
“Yıllar boyu sevmekle tarazladığı” gönlümle.
RANA RABİA AKYOL