karaya çekiliyoruz ışıkları söndürün
hayatta kalmanın her hızı öpen nankör tasviri
uzansak suya dalacak kadar usulca
ve siyah beyaz yanan bütün fotoğraflar ağız birliği etmiştir sanki
öğren ve üstünü giyin şimdi
senin gözlerin eksik
benim birkaç kemiğim
yıkılan duvarlar merdivenlere benzer
ne zaman şimşek çakar karanlıkta
apar topar yanımda seni hayal ederim
bütün kinimle atıyorum masaya bir avuç zar
kimi kesim buna barbut diyor
kimi kesim ise hoş geldin aramıza
kaçırdığım istasyon bindiğim trene değer miydi
kurtulduk diyoruz bu savaştan fakat ölseydik sanki
sanki ölü ele geçirilseydik en azından
mesafemizden haberdar olsaydı bekleyenlerimiz
kaybettiğimiz her şeyin hesabını verebilseydik
bu, kendimiz bile olsak
kalkıp kopartıyorum kapıyı duvardan
kilometreler ve hileli kargaşalar
gecikmiş bir şiir
yerinde bir tokat olabilir
bu sonbahar kaç zarla kendine gelir
bu içimdeki gövdeler gibi fısıltılar nasıl kuvvetli
kostümüme fırlıyor haplı bir piçlik
ben bu meşhur korkunun adını çile koyuyorum
çakmağın benimle kalsın
dudaklarını bükme tamam
ben bunca zehri yalnızca sen tatma diye içtim
AYKUT AKGÜL